7 januari EEN GOED BEGIN ???????

De feestdagen zijn alweer achter de rug en het "normale leven" is weer begonnen.
Ten eerste wil ik daarom iedereen die ik nog niet persoonlijk heb gesproken een gelukkig, gezellig, liefdevol en boven alles natuurlijk een gezond 2009 toewensen.

Voor mijzelf is 2009 helaas toch nog weer een beetje vervelend begonnen. Zo luisterde ik op 31 december de voicemail van mijn huis telefoon af, dit doe ik eigenlijk nooit meer omdat ik altijd maar denk dat als iemand mij dringend wil spreken mij wel op mijn mobiel zal op bellen, en daar in had mijn huisarts al op 24 december een berichtje op ingesproken over dat ze mij toch nog een keer persoonlijk wilde spreken over de uitslag van de poliep omdat mijn oncoloog haar hierover had opgebeld. Ze vermelde wel dat ik me hierover niet al te druk hoefde te maken. Maar goed het was dus inmiddels de 31ste al weer zo laat dat ik haar die dag niet meer kon terug bellen en ik maakte me daar ook niet druk om ..... de uitslag was immers goed. 2 Januari hadden we en weekendje weg geboekt en onderweg naar Epe werd ik dus onderweg door haar opgebeld op mijn GSM. De maag/lever/darm specialist en mijn oncoloog hadden haar opgebeld met de mededeling dat ze mijn darmen toch nog nader willen onder zoeken....WATTTTTT?!?!?!?
Ze had me toch een paar dagen eerder verteld de het poliepje goedaardig was wat is dit dan nu weer??? Het blijkt dat ze dus toch nog iets in het poliepje hebben gevonden wat ze niet helemaal vertrouwen, het poliepje was zich toch al bezig kwaadaardig te ontwikkelen maar wel in een héééél vroeg stadium. Het enige wat ik kon zeggen(na een toch voor mijn doen lange stilte:-d ) op dat moment was dat K*T (vanaf de achterbank hoorde ik dan ook meteen ohhhh mama dat mag je niet zeggen). Het is niet zo zeer dat ik baal van het minder goede nieuws maar het is vooral het onderzoek waar ik nu vreselijk tegen op zie. Het heeft gelukkig geen haast want bij andere mensen zouden ze pas na een jaar of zelfs een paar jaar verder gekeken worden maar met mijn voorgeschiedenis moet dit wel eerder gebeuren. Dus als ik de 26ste toch weer in het ziekenhuis moet zijn voor de uitslag van de mammogram die de 19de wordt gemaakt moet ik met mijn oncoloog meteen bespreken wanneer het darmonderzoek gaat plaats vinden. Dit was niet echt het nieuws waar ik op zat te wachten zo begin van het jaar zullen jullie begrijpen. Maar goed we gaan gewoon verder, en ik heb echt wel genoten van m'n weekendje Epe/Losser en verheug me nu alweer op m'n weekendje Friesland met m'n collega's. Na de 26ste zien we wel weer verder...........
WORDT VERVOLGD!!!!!!!!

10 december 2008 "Bijna 1jaar verder"

Zo Sinterklaas zit weer in Spanje, de kerstboom staat alweer in de kamer en...... we zijn alweer bijna verder. 18 December is het precies een jaar gelden dat de mammogram werd gemaakt en bizar genoeg krijg ik dit jaar op die dag de uitslag van het darmonderzoek dat gisteren werd uigevoerd. Om maar te voorkomen dat ik weer allemaal vragen krijg of dit darmonderzoek standaard is, nee dus, maar ik moest dit (vervelende en best wel pijnlijke) onderzoek ondergaan omdat ik een week of 3 geleden een week lang bloed in mijn ontlasting had (sorry, geen smakelijk praatje maar dat was dus de reden). Nu kan dit natuurlijk gewoon een aambei zijn geweest maar met mijn (medische) achtergrond wilden mijn huisarts en oncoloog dit toch verder laten onderzoeken vandaar dus dat ik gisteren een sigmoïdscopie kreeg, dit is een onderzoek van het laatste stukje darm voor de rest kan ik hierover alleen nog zeggen dat dit geen prettig onderzoek was:-$ . Over 8 dagen krijig ik dus de uitslag van dit onderzoek. Ik maak me hier niet al te druk over maar eerlijk gezegd moet ik toch toegeven dat zoals ik al eerder had geschreven, het onbezorgde is er vanaf. Tot vorig jaar dacht ik altijd dat als er een keertje foto's of bloed moest worden afgenomen dat er niets of dat wel iets onschuldigs aan de hand zou zijn maar inmiddels weet ik helaas wel beter. Maar goed verder was er ook nog goed nieuws, maandag ben ik bij de oncoloog geweest voor controle en hij was best tevreden. Natuurlijk heb ik de normale klachten die bij het herstel horen. De meeste hiervan zullen zodra ik met de hormoomkuur begin eerst erger worden maar daarna gelukkig geleidelijk weer wat afnemen. En met trots kan ik vertellen dat het met mijn haar ook alweer de goede kant op gaat, ik heb inmiddels alweer een stoer koppie met haar, ook m'n wimpers beginnen alweer een beetje te groeien en ik heb ook nog eens het geluk dat het haar op de plekken waar we het liever niet willen nog niet wil groeien waardoor ik het daar sinds juni niet meer bij hoef te houden;-) .
Ook de datum en de lokatie van het feest:dj: staan al vast. Hou 31 januari maar vrij!! Volgende week worden de uitnodigingen verstuurd.

25 november 2008

Zoals jullie misschien al hadden gezien waren op één of andere manier de blogs die ik na "Shop till you drop" had geplaatst verdwenen en hier meer helaas ook alle reacties die jullie hadden geplaatst. Gelukkig waren de blogs op hyves nog wel bewaard gebleven en heb deze dus maar weer gekopieërd naar deze mamma-care blog zodat degene die geen hyves hebben ook weer op de hoogte zijn van mijn herstel. Momenteel gaat het goed met mij, al ben ik nu eigenlijk vermoeider dan toen ik nog midden in de kuur zat maar dat schijnt erbij te horen. 8 December heb ik weer een controle afspraak bij de oncoloog en zal jullie dan weer op de hoogte stellen wat het vervolg traject zal zijn. O'ja de datum voor het feestje is ook geprikt .....zet 31 januari 2009 maar in de agenda.

12 november 2008

12 nov, 11:19
Yes, m'n haar begint alweer te groeien, 't is dan nog geen cm "lang" maar het begin is er. Laat die krullen nu maar komen. Het is nu bijna 4 weken geleden dat ik mijn laatste chemo heb gekregen maar, op mijn haar dat weer begint te groeien na dan, heb ik helaas meer dan ooit last van de bijwerkingen. Lijkt wel of mijn lijf moet afkicken. Zo heb ik nu last van "opstart problemen", als ik 's ochtends opsta of even heb gezeten heb ik last van m'n spieren en gewrichten en lijk ik wel een oud vrouwtje die uit bed of van de bank komt hahaha. En dan die opvliegers:toohot: , gek word ik er van, zal dan ook maar meteen m'n excuus aanbieden aan collega's die ik voorheen altijd uitlachte wanneer zij er last van hadden. Ook ben ik heel snel moe, ik weet wel dat het erbij hoort maar het is voor mij wel heel moeilijk om me erbij neer te leggen en er aan toe te geven. Ik wil alweer zoveel maar mijn lijf wil(nog) niet. Maar ook dit heeft voordelen zo ging ik gisteren "even" de stad in met Anita maar plakten we er maar meteen een gezellige high tea aan vast omdat ik na een uurtje al moet uitpuffen. Denk ook niet dat wanneer je mij op m'n mobieltje opbeld dat je een hijger aan de telefoon heb maar dat ben ik gewoon hoor:-$ , ben alleen snel buiten adem. Op 8 dec (die van maandag jl ging niet door) heb ik de eerste afspraak met m'n oncoloog er wordt er besproken welke en wanneer ik aan de hormoonkuur ga beginnen, deze kuur duur nu nog 7 jaar maar er zijn vergevorderde plannen om deze kuur 10 jaar te geven dus hadden ze mij al gezegd dat ik daar rekening mee moest houden, ach'ja 10 jaar is lang maar 7 jaar ook dat maakt dan ook niets meer uit, als het maar weg blijft toch. Ben ook al langzaam aan begonnen met de organisatie van het feest:shakeit: :shakeit: in januari, de datum staan nog niet helemaal vast maar die laat ik jullie zo snel mogelijk weten. Niet alleen ik maar de kids hebben er ook heel veel zin in.

25 oktober 2008 "de laatste chemokuur"

Vorige week donderdag was dan de dag waar ik maanden lang naar uitgekeken had, de dag dat ik de laatste kuur zou krijgen. Maar aan de andere kant zag ik er toch wel als een berg tegen op, bang dat de kuur nog erger zou zijn dan de vorige. De avond voor de kuur met Safirah, en m'n nichtjes Joyce en Jaimy nog vreselijk genoten van de musical Ciske de rat (Joyce, nogmaals bedankt voor de kaartjes) even niet denken aan de dag die nog komen moest. Donderdag ochtend werd ik dan ook al misselijk wakker, stom eigenlijk ben je er bijna van af scheit je nog in je broek voor de kuur en dat gevoel had ik de vorige keren eigenlijk helemaal niet, toen had ik eerder het gevoel van, zo die kan ik weer afstrepen.
Misschien kwam het wel om dat ik toch steeds meer last van de bijwerkingen heb gekregen. Zo zit ik nu dus ineens in de overgang hahaha, dat heeft natuurlijk één heel groot voordeel naar ook een beetje een lastig nadeel, ja ik heb last van opvliegers en niet zo'n klein beetje ook. Dus terwijl iedereen langzamerhand weer in dikke truien rond loopt zit ik als ik op visite ben in m'n zomerse hemdjes met spagettibandjes op de bank om even later toch maar weer m'n vestje aan te trekken (wat heb ik toch weer een mazzel dat vestjes nu weer erg in zijn). En tijdens zo'n opvlieger kan het wel behoorlijk heet worden onder m'n pruik hoor:toohot: :toohot: . T'ja en dan m'n conditie en dan met name de eerste dagen na de kuur.....pfff. Maar goed, eigenlijk mag ik nog niet klagen we zijn nu inmiddels 9 dagen verder en ben alweer helemaal op de been. De kids hadden deze week herfst vakantie en moesten natuurlijk ook weer vermaakt worden, Vijay heeft vorig weekend bij m'n zus gelogeerd en Joancey bij m'n ouders, en daarnaast ook nog voorzien worden van nieuwe schoenen een kostbare maar ook vooral tijdrovende bezigheid. Hoe vaak de zin "moeders mogen niet ziek zijn" al niet door m'n hoofd heeft gespookt, je wil 't niet weten. Maar het maakt natuurlijk zo'n hoop goed als Safirah na een dagje Nieuw Vennep/Hoofddorp zegt "mam wat was dit een gezellige dag zeg" en de als je twee jongsten de klimduin in Schoorl af ziet rennen. En natuurlijk heb ik taart in huis gehaald (Anita ook toen ik van de week koffie bij haar ging drinken), nadat ik weer opgeknapt was, maar op één of andere manier heb ik nog steeds niet het gevoel van ":yeah: ik ben klaar". Waaraan dat ligt weet ik niet maar ik denk dat ik maar eerst die eerste controles gehad moet hebben en dat de oncoloog zegt dat het er allemaal goed uit ziet voordat ik dat "yeah" gevoel krijg. Ik ga er wel vanuit dat het zo is, ik zeg ook steeds tegen mezelf het kan niet anders dat alles goed is, anders zou ik heus niet zo snel herstellen na iedere kuur en zou ik me nu zo goed voelen maar toch is en duveltje in m'n achterhoofd die zegt eerst zien en dan pas geloven. Dat is denk ik wat ze bedoelen met dat het onbezorgde is weg, dat moet weer langzaam groeien. Donderdag heb ik de eerste twee na-controles ben heel benieuwd en ook wel zenuwachtig wat ze dan met me gaan bespreken en wat het volgende traject gaat worden. Maar wat er ook besproken wordt ik denk dat ik s'avonds met Anita maar naar het reisburo ga om m'n reisje naar Barcelona te boeken:cheer: en ga ik een beginnen met de organisatie van het feestje in januari, maar daar horen jullie later meer over.
Tot slot wil ik iedereen bedanken voor de vele kaartjes, krabbels, berichtjes, telefoontjes, smsjes, kadootjes en bloemen die ik de afgelopen weken heb gekregen, ik kan niet vaak genoeg zeggen, jullie zijn echt kanjers en ik blij en heel trots om jullie als familie, vrienden, collega's en buren te hebben.

29 september 2008 " ZWÁÁÁRRRR"

29 sep, 21:41
Kan helaas niet anders zeggen dat deze chemo kuur mij zwáár tegengevallen is. Natuurlijk wist ik dat het elke keer zwaarder zou worden, maar tot nu toe was het mij eigenlijk nog redelijk afgegaan tot.... de vorige week dus. Het is niet te beschrijven (maar ik zal het toch proberen) hoe rot ik mij heb gevoeld. Alsof alle energie in een klap uit mijn lijf was getrokken. Wist niet dat onder de douche staan zoveel energie kan kosten. Dit was dan ook het enige, op het beantwoorden van een paar telefoontjes en smsjes na, wat ik van dinsdagavond tot en met zaterdag avond heb kunnen doen. Na een simpel telefoongesprekje was ik volkomen uitgeput dat ik meteen in een hele diepe slaap viel om daar 2 uur later weer uit te ontwaken. Héél bizar om je eigen lijf  niet meer te herkennen. Het ziet er nog steeds het zelfde uit  maar het wil en kan niet meer wat ik eigenlijk zou willen. T'ja en die knop moet nu toch echt om.


 Gelukkig voel ik mij sinds gisteren alweer een stuk beter al merk ik wel dat het steeds meer tijd kost op te herstellen. De kinderen naar school brengen, boodschappen halen, de kinderen weer afhalen en de lunch verzorgen,iets wat eigenlijk heel normaal is geeft mij nu het gevoel dat ik de halve maraton heb gelopen en  zo moest ik vanmiddag dus net als een oud wijf een middag tukkie doen. Maar ik ga nu niet meer klagen want het einde is inzicht als alles volgens plan verloopt krijg ik 16 oktober mij allerlaatste chemo!!! Dan gaat bij mij echt de vlag:hollandflag: uit dan hoef ik alleen nog maar aan mij herstel te werken en mij voor te bereiden op het reisje naar Barcelona waar ik in april naar toe ga met  mijn vriendin Anita. Een kadootje dat ik mijzelf gegeven heb (t'ja soms moet je jezelf toch verwennen). Als dat niet iets is om naar uit tekijken.


          BARCELONA HERE WE COME !!!!

9 september 2008 "Géén moslima maar gewoon chemo-kaal"

 9 sep, 11:13
Nou de 4 kuur zit erop!!!! Nog maar 2 te gaan, maar wat viel het deze keer tegen zeg. Tot en met zaterdag heb ik alleen maar zwak, ziek, kotsmisselijk en doodmoe op bed gelegen. Maar nu ben ik er weer hoor en ga  weer van de komende 2 weken genieten. En natuurlijk staan deze weken weer vol met leuke activiteiten en kan ik de 2 kilo die ik de afgelopen week ben afgevallen er weer aan eten hahaha. Zo ging ik gisteren dus naar de bakker om wat lekkere broodjes voor de lunch te gaan halen met, dat moet ik er maar even bij vermelden, niet met m'n mooie pruik op maar met een paar kunstig om mijn hoofd geknoopte hoofddoekjes om. En terwijl ik heel enthousiast mijn bestelling doe, ja wat kan gewoon brood er lekker uitzien wanneer je een paar dagen op alleen maar droge biscuitjes en water geleefd hebt, zegt de verkoopster ineens: "zo, niet aan de ramamdan?" dus kijk ik haar stomverbaasd aan en zeg: "nee, ik ben geen moslima maar gewóón chemo-kaal" hahaha. Jullie hadden dat hoofd van haar moeten zien, volgens mij kon ze terplekke wel door de grond zakken en ze bood dan ook wel meteen haar excuus aan. Wat zal zij zich geschaamd hebben zeg, maar voor mij was dit dus eigenlijk weer een opsteker. Ik zie er dus gelukkig nog steeds NIET uit als een kankerpatiënt  en hopelijk blijft dat natuurlijk ook zo. Ik voel mij dan ook altijd zo raar, wanneer ik mijn drie wekelijkse chemo kuur krijg, op zaal lig met om mij heen allemaal hele zieke mensen aan een infuus en denk bij mezelf elke keer weer hier zit ik ( wil niet in een bed dus zit dan ik in een luxe relaxstoel) dan met m'n make-upje, wimpers in de mascara en lipgloss op, hier hoor ik toch niet thuis deze mensen zijn  heel erg ziek maar ik niet!! Gelukkig hoef ik dan ook nog maar twee keer en kan dan ik niet wachten tot dat het 16 oktober is wanneer ik mijn LAATSTE kuur krijg. Natuurlijk ben ik dan nog een paar dagen ziek en zal het echt wel een tijdje duren voordat ik  weer de oude ben maar dan hoef ik alleen maar aan mijn herstel te werken. En hoop dat ik nooit maar dan ook nooit meer, niet voor mezelf maar ook niet met iemand anders, naar afd 430 van het Medisch Centrum Alkmaar moet.

24 augustus 2008 "Friends"

 24 aug, 21:07
Deze keer wil ik eigenlijk een stukje schrijven over en voor al mijn vrienden, vriendinnen en collega's.
Want wat zal zal ik nu zonder al deze lieve mensen moeten. En jullie zeggen wel steeds tegen mij dat ik zo dapper en positief ben maar zonder JULLIE zou ik het echt niet redden hoor!!! Al moet ik de chemokuur zelf ondergaan het zijn toch wel de berichtjes, sms-jes, krabbels, kaartjes, telefoontjes en bezoekjes die er voor zorgen dat ik de kracht krijg om er de iedere keer weer boven op te komen. Na iedere kuur zorgen jullie er wel weer voor dat ik wat leuks heb om naar toe te leven en dat ik er dus voor moet zorgen dat ik die dag weer opgeknapt moet zijn. En dan al die keren dat ik voor de bestralingen 7 weken lang iedere dag wéér naar het ziekenhuis moest gaan en dat JULLIE er, naast mijn zus en vader, er toch maar weer voor hebben gezorgd dat er iedere dag iemand met mij mee ging naar het ziekenhuis. En ook nu weer, de ene chemo kuur was nog de achter de rug en spontaan bood al weer de volgende vriendin zich aan om 2 september met mij mee te gaan, en dat er aan geboden wordt om samen m'n huisje weer lekker fris en fruitig te maken voor volgende week wanneer ik weer een paar dagen van de wereld ben, een wasje voor me te draaien, Joancey naar hockey te brengen wanneer ik nog ziek op bed lig.
Ook dat jullie mij nu steeds op mijn hart drukken dat ik nu eens een keer aan mezelf moet denken en dit jaar dan maar geen verjaardagen moet vieren toen ik zei dat ik geen puf had om Vijay's verjaardag te vieren. Ze mogen wel alle drie een partijtje (Safirah gaat voor een fotoshoot met vriendinnen) vieren maar dit jaar even geen hok vol visitie die allemaal mee eten. Alijd heel gezellig maar dit jaar maar even niet.

Ik kan het dus zo gek niet noemen maar jullie zijn er gewoon voor mij. Dat doet me zó goed en zal dit echt nooit vergeten. Jullie zijn stuk voor stuk en ieder op zijn of haar manier vrienden met een gouden randje. Daarom heb ik dan ook besloten dat wanneer ik de chemokuur achter de rug heb en ik al weer helemaal opgeknapt ben ik een groot feest geef. Wanneer en waar weet ik dus nog niet precies maar het feest komt er !!!
Dus bij deze wil ik jullie allemaal bedanken voor alles wat jullie tot nu toe voor mij gedaan hebben gedaan en ik ben super trots en dankbaar dat jullie mijn vrienden zijn.

19 augustus 2008 "Over de helft"

19 aug, 16:05
Zo, nou ik ben er weer hoor. Heb deze keer bijna 4 dagen alleen maar in bed liggen slapen en me ziek gevoeld. Poeh het wordt wel zwaarder hoor, heb momenteel de conditie van een oma van 60 volgens mij. Maar ik ga niet klagen hoor want ik kan nu wel zeggen dat ik OVER DE HELFT van de kuur ben. Vandaag over 2 weken krijg ik de 4de shot en dan hoef ik er "nog maar" 2. Moet er nu nog even niet aan denken want ik ben sinds gisteren pas weer echt opgeknapt.


Zondag zijn we dan wel met Sandra en PJ (uit Australië) naar Madurodam geweest maar na een uurtje was ik bek af en heb de rest van de tijd lekker op het terras door gebracht. Gisteren mocht PJ een ochtendje bij Joancey in de klas meelopen, hij vond het leuk maar 's middags wilde hij toch liever met ons nog even de stad in om even boodschappen te gaan halen.


T'ja en vandaag was het dan de eerste dag dat ook Safirah weer naar school moest. Gisteravond heb ik haar geholpen om de boeken die ze vandaag nodig had te kaften en vandaag doe ik de rest. Volgens mij deden we dat vroeger zelf ,maar ja het is ook wel een beetje jeugd sentiment als je het weer aan het kaften ben vind ik, en stiekem ben ik ook wel een beetje blij dat ik haar ergens mee mag helpen want als je dertien, bijna veertien ben, heb je eigenlijk je moeder  bijna nergens meer bij nodig toch hahaha.


Vanmiddag ben ik lekker gaan lunchen with good old friend Kees op het Waagplein hier in Alkmaar. Het was weer ouderwets gezellig, we hadden elkaar alweer jaren niet gezien en al zijn we allebei ouder, grijzer en kaler (met name ik hoor Kees hahaha) het was al heel snel als vanouds en hebben weer heel veel gelachen maar natuurlijk ook nog over mijn ziek zijn en alles er omheen gehad.


Als alles goed gaat wil ik donderdag nog even naar filiaal Hoorn even kijken hoe het er nu uit ziet na de verbouwing. Heel jammer dat ik dit allemaal gemist heb maar als ik weer helemaal beter ben, kom ik wel terug in een heel mooi en nieuw filiaal. Verder probeer ik mijn conditie toch nog een beetje op peil te houden om zoveel mogelijk te lopen (en dan bedoel ik niet trappen lopen in een parkeergarage, Kees zei dat we op de 4de etage geparkeerd stonden terwijl het de op 2de was) en te fietsen. En ga weer genieten van de dagen dat ik me weer goed voel.

"11 augustus 2008"

T'ja en dan zijn er alweer 3 weken voorbij en krijg ik morgen m'n 3de chemo-shot. Zie er best wel een klein beetje tegen op vooral omdat ik me nu juist zo goed voel en weet dat het de komende dagen zo anders zal zijn, maar ja het is voor het goede doel zullen we maar zeggen. Van de week best wel een drukke maar heel gezellig week gehad. En heb weer heel wat calorieën kunnen opslaan voor de komende week wanneer ik haast niets door m'n keel krijg. Woensdag gezellig met wat meiden uit eten geweest en nog even op het Waagplein een wijntje gedronken. Bij thuiskomst moest ik van Safirah meteen een blaas test doen hahaha.
Zaterdag had ik een familie feest ter ere van een 50 jarig huwelijk van een oom en tante. Weer al m'n neven en nichten gezien en ik moet eerlijk zeggen dat ik het er af en best wel moeilijk mee had. Iedereen leeft ook zo met me mee en dan denk ik we zijn hier toch om een feestje te vieren en vraagt toch nog iedereen hoe het met met gaat, dat ze vinden dat ik het allemaal zo goed doe, dat de pruik mij heel goed staat en dat je het niet aan mij ziet. Maar ik heb wel van het feest genoten hoor. Na het feest ook onverwachts een nichtje (met haar zoontje) uit Australië te logeren gehad, het is hier af en toe net zo'n instuif.
En vandaag moesten Joancey en Vijay weer naar school gelukkig hadden ze er weer zin in. Duik er vandaag maar op tijd in zodat ik morgen goed uitgerust ben

3 augustus 2008 SHOP TILL YOU DROP WEEKEND

Ben gelukkig weer helemaal bij gekomen van de tweede chemo shot. Op ze zondag na de chemo was ik er weer back to eart en heb het toen maar gevierd met een bbq etentje en meteen weer lekker bijgeklets met vriend D. (die druk op zoek is naar een vriendin, dus single meiden met kinderwens (hij wil er 6 haha) jullie kunnen je bij mij aanmelden) en buren. De rest van de week  nog wat uitstapjes gemaakt met de kinderen.

En nu ben ik dan weer net terug van een "shop till you drop weekend" met Safirah in Antwerpen en Brussel. Het was erg gezellig en nu weet ik ook weer waarom ik toen ik zwanger van haar was, dan ook hoopte dat het een meisje was. Op de terug weg ook even naar Sint Niklaas geweest om daar onze vakantie vrienden te bezoeken en een vestje terug te brengen die ze bij ons hadden laten liggen. Was wel een druk maar heel leuk weekend. Voor Joancey en Vijay gaat nu de laatste vakantie week in en moet ik maar weer proberen om ze deze week weer langzaam aan op tijd in bed te krijgen.

Maar nu eigenlijk even weer terug naar de laatste week in Frankrijk. Eigenlijk heel raar waarom ik dit niet in mijn vorige stukje (die van 23 juli) heb gezet. Beslist niet omdat ik in de ontkenningsfase zit of omdat ik me er voor schaam ofzo, maar misschien toch wel omdat het niet leuk is om op te schrijven en het toch wel heel confronterend is. Lekker vaag weer he.

Maar het feit is gewoon zo, ik zal het nu maar gewoon zeggen (of schrijven eigenlijk) IK BEN KAAL.                                  Zo dat is eruit. De laatste week in Frankrijk begon mijn haar heel erg uit te vallen (heb heel wat DNA in Montpellier en omgeving achtergelaten, of breekt chemo ook je DNA af?) er lagen dan wel geen plukken op m'n hoofdkussen zoals je vaak hoort maar het bleef gewoon uitvallen en als ik m'n hand door m'n haar haalde had ik wel meteen een hele pluk in m'n handen. De dag dat we terug kwamen ben ik dan ook meteen naar de kapper, waar m'n broer werkt, gegaan om de tondeuse erop te laten zetten. Ken die meiden gelukkig al jaren dat maakt het wel iets makkelijker. Heb er dan ook niet om gehuild maar het blijft toch wel k*t als je het ziet gebeuren, had natuurlijk zo gehoopt dat die cold-cap bij mij zou helpen. Daarna meteen mijn pruik ophaald waar ik heel tevreden over ben (en zelfs Safirah vindt h'm mooi). Maar afgelopen week had ik dus één of andere virus infectie opgelopen op m'n hoofd (heb nu natuurlijk helemaal geen weerstand) waardoor ik m'n pruik niet kon opzetten en het met hoofddoekjes en sjaaltjes moest doen. Aan de andere kant blijkt nu dat ik een mooie schedel schijn te hebben (dat zegt tenmiste iedereen) waardoor ik er ook best stoer uit zie met m'n kale kop (heb gelukkig nog wel m'n wenkbrauwen en wimpers). En als Britney Spears, Demi Moore (in G.I Jane) en Sugar-Lee Hooper met een kale kop kunnen rond lopen waarom ik dan eigenlijk niet.

Maar het blijft confronteerd als het meisje achter de kassa van de C1000 zegt: "goh ik herkende je helemaal niet met een hoofddoekje om" en Vijay tegen mij zegt: "mam je moet wel je pruik op zetten hoor als je me naar de BSO brengt". Maar ik krijg ook hele leuke, lieve en grappige reacties hoor, zoals die van m'n buurjongentje die aan z'n vader vroeg: "pap gelooft Lizzy nu in een andere God ofzo?". En dan de opmerking van Daniël (vriendje van Joancey) toen we voor een wensput stonden en  hard op vroeg: tja wat zal ik wensen" hij meteen zei: "dûh dat je beter word natuurlijk" en mij daarbij aan keek met een blik van kon je dat niet zelf verzinnen. 

Maar goed na oktober groeit m'n haar wel weer aan, al zal het wel een hele tijd duren voordat het weer zolang is als voorheen er zijn ergere dingen. En zoals ieder nadeel ook z'n voordeel heeft zo hoef ik nu al weken niet meer m'n benen, oksels (mannelijke lezers STOP HIER MET LEZEN!!!!) en bikinilijn (heel makkelijk hoor op vakantie) bij te houden en blijf ik zo glad als een jonge meisje hahaha.

Ook gisteren nog even stil gestaan bij het feit dat het precies een jaar geleden was dat Edwin, de man en grote liefde van mijn vriendin Sylvia, aan kanker overleden is. Ik vraag het mij nog steeds af of het echt toeval is geweest dat ik het knobbeltje in mijn borst ontdekte toen ik met haar een weekendje weg was om een heel naar jaar af te sluiten. T'ja wie zal het zeggen...... zelf geloof ik niet meer in toeval.

 

 

23 juli 2008 "vakantie en tweede chemokuur"

T'ja waar zal nu ik beginnen, er is natuurlijk weer een hoop gebeurt de algelopen weken.

Teneerste de laatste week voor de schoolvakantie die natuurlijk vol stonden met leuke activiteiten voor de kinderen.  Zo blijkt dat Joancey in de voetsporen te zijn getreden van haar "grote" zus Safirah door tijdens het  Prinsenhof-songfestival door de tweede prijs te winnen met, het door Safirah en Loïs voor gescheven Junior songfestival liedje "laat me vrij". En dan de rapporten van de kids natuurlijk, zo kwam Safirah thuis met een rapport waar menigeen van ons vroeger alleen over konden dromen (ja ik ook, weet niet van wie ze het heeft) en haar certificaat voor de afronding van de eerste twee musical-theater jaren en gaat nu door naar het derde jaar van het VWO. Joancey ,die ik er van verdenk dat ze het toch wel het moeilijkst heeft met de hele situatie maar er helemaal met niemand over wil praten, is ook met een goed rapport over gegaan naar groep 6. En dan natuurlijk Vijay, een echte man die af en toe wat prikkeling nodig heeft om te presteren haha, is nu dan ook kleuter af door een bovenverwachtig hoge oudste-kleuter-citotoetsen score en begint na de vakantie dus in groep 3. Ik ben dan dus ook weer SUPER trots op mij drietal want ook zij hebben ook moeilijk gehad het afgelopen half jaar.

En dan de vakantie, na de laaste schooldag vertrokken we dan hetzij met enige vertraging richting Zuid-Frankrijk. Waar we een heerlijke vakantie hebben gehad. Het was prachtig weer en een mooie gezellige camping waar we een stacaravan hadden gehuurd in de Camargue, de omgeving  van de wilde paarden, voor de paarden liefhebbers dus de place to be. Joancey had er dan ook de tijd van d'r leven. En we waren daar dan ook met een hele groep ook altijd heel gezellig. Safirah en haar vriendin Melisa liepen hele dagen als 2 camping-babes (drie keer op 1 dag omkleden was nog niks)over de camping en hadden al snel aansluiting met andere jongeren uit verschillende landen. En al haalde Safirah Duits, Frans, Spaans en Engels de eerste dagen nog wel een door elkaar (ja mam dat krijg je wanneer je zoveel verschillende talen op school krijgt) konden ze na een paar dagen goed met elkaar communiceren en spraken de Franse vrienden na drie weken zelfs al een paar woordjes Nederlands. Ook Joancey en Vijay hadden volop vriendjes en vriendinnen uit Nederland en België. En dan hebben we daar natuurlijk ook nog Vijay's 6de verjaardag gevierd en daarbij mochten Daniël en Thomas (Vijay's grote vriend) niet ontbreken, die 80 km verderop op een camping stonden, en die namen natuurlijk ook hun ouders mee en zo was ik weer vereenigd met  One of Best my Friends Anita (ze waren ook al twee keer eerder geweest en wij een keer bij hun, sommige vriendinnen kunnen niet zolang zonder elkaar he) en kreeg zij mij zover dat ik, terwijl we eigenlijk de kinderen alleen naar de manege zouden brengen, voor het eerst na zo'n dertig jaar op de rug van een horse zat, in m'n Dept-jurkje en m'n slippertjes aan, en er wonder boven wonder na een flinke rit er zonder spierpijn ook weer van af kwam (hebben die duinritten in Petten van dertig jaar geleden toch nog zin gehad). Bedankt Anita voor de verrassing ik heb er vreselijk van genoten en om gelachen. Ook wil ik Meindert, Linda, Huseyin, Nicole, Edwin, Esther, Rene en al hun kinderen bedanken voor de gezellige vakantie.

 

Lees verder...

24 juni 2008

Hoewel de eerste dag mee viel was het weekend best wel zwaar. Ben  zaterdag en zondag heel erg misselijk geweest heb mijn "vrolijke emmertje" dan wel net niet nodig gehad maar wel steeds naast mij neergezet. Gisteren heb ik daarom toch maar het ziekenhuis opgebeld want 3 dagen niet eten en haast niet kunnen drinken is dan wel goed voor de lijn maar dat is natuurlijk niet helemaal de bedoeling. Kreeg dan ook andere tabletjes tegen de misselijkheid die wel heel goed z'n werk doen. Vandaag voel ik mij dan ook alweer een stuk beter en ben al en beetje begonnen om al wat spulletjes klaar te zetten voor de vakantie. Hoop dan ook dat het nu iedere dag een stukje beter gaat zodat ik vrijdag alweer helemaal opgeknapt en uitgerust ben.

20 juni 2008 "de eerste chemo kuur"

Nou de kop is eraf hoor.

Vanochtend heb ik om 9.00 u de eerste chemo kuur gekregen en het is mij tot nu toe allemaal meegevallen. Kreeg als eerste de cold-cap op m'n hoofd (foto's komen op hyves, echt een muts met een muts hahaha) die moest ik 3 kwartier voor het infuus al op m'n hoofd krijgen omdat de haarvaten dan de tijd hebben om goed samen te trekken. Nou en  dat was toch koud (-6.7 C) maar met 2 warmte pakkingen, vest aan en dikke deken was het te doen. Heb nu wel een beetje hoofdpijn maar dat is te verwaarlozen. Na die drie kwartier werd dus het infuus aangesloten met 4 zakjes er aan eerst de zoutspoeling, daarna 2 zakjes cytostatica (het medicijn) en daarna weer zoutspoeling. Tel daar bij op het waterijsje die ik al om 10 uur kreeg en al het drinken (ja, je moet heel veel drinken tijdens de behandeling) ik bleef dus naar de wc te gaan. Cold-cap los koppelen en dan kon ik weer met het infuus en al naar het toilet. Gelukkig hebben de verpeegster daar er alle tijd voor en bleven ze heel vriendelijk. Nadat het infuus was door gelopen moest ik nog een uur met de cold-cap op blijven zitten. En om half 1 mocht ik weer naar huis. Heb wel mijn pilletjes tegen de misselijkheid ingenomen en ik denk dat ze goed hun werk doen. Al voel ik me nu gewoon wat grieperig, beetje wee, beetje misselijk, geen eetlust en beetje hoofdpijn en hoop ook dat het hierbij blijft. Moet er maar gewoon vroeg induiken vandaag en ik hoop dan dat ik morgen gewoon lekker gezellig naar "de wedstrijd" kan kijken en anders maar vanuit bed.

Allemaal bedankt voor de lieve reactie's vandaag en ik hou jullie op de hoogte.

19 juni 2008 "ik ben er klaar voor"

Zo nou ik ben er klaar voor hoor. Vanochtend nog een gesprek gehad met mijn nurse practitioner, staat wel stoer hé, zo zie je maar weer de één heeft een mental coach en de ander heeft dus een nurse practitioner. Zij begeleid mij deze periode, bij haar kan ik met al mijn vragen terecht. Ze heeft mij verteld tegen welke problemen ik de komende tijd kan oplopen. Ik wacht maar af, lees maar eens de bijsluiter van paracetamol wat voor bijwerkingen je daar alleen al van kan krijgen. Dus ga ik er maar vanuit dat ik in dit geval ook niet van alle bijwerkingen last ga krijgen. Wel ben ik vanavond nog even de stad in geweest voor een vrolijke "kots-emmer" want als ik mijn maag inhoud er uit moet gooien wil ik dat wel in een vrolijk emmertje doen. Waar ik mij al niet druk om kan maken. Ook ben ik nog naar de kapper geweest om te kijken of ik nog steeds achter de keuze van de pruik sta en om die nog een keer te passen zodat, als ik die nodig heb, die eigenlijk meteen kan ophalen.  En natuurlijk nog de verjaardag van Vijay, die moest ook nog ff gevierd worden. Al met al toch nog een hoop geregel zo de laatste dag voor de chemo.

Maar langs deze weg wil ik dan ook iedereen bedanken voor alle lieve kaartjes, telefoontjes, kadootjes, sms-jes, krabbels, berichtjes, mailtjes en woorden de afgelopen dagen dit doet mij heel goed en ga dit traject dan ook vol goede moet in. En ik ga er dan ook vanuit dat ook ik zaterdagavond "onze jongens" vanaf de bank of evt vanuit bed kan aanmoedigen.  Nogmaals bedankt allemaal en ik laat zo snel mogelijk weten hoe de dag van morgen verlopen is.

18 juni 2008

Gisteren een hele zware k*t dag gehad. Ja soms heb je van die dagen hé. Maar goed ik stond al op met het gevoel dit gaat niet goed komen vandaag. Dus na een lange douche en daarna zelfs nog een half uur in bad te hebben gelegen was dat rot gevoel er nog en tja wat doe je dan hé. Nou een goede vriendin bellen met het voorstel om maar even lekker te gaan lunchen op 't strand en daarna een lange wandeling te maken. Binnen een half uur stond ze dan ook voor mij neus, ja sommige vriendinnen hebben aan een half woord genoeg en zijn er dan gewoon voor je.

Na de lunch zijn we dan ook maar gaan lopen en hebben ook uren gewoon met ons gat in het zand gezeten en heb ik  me eindelijk eens lekker kunnen laten gaan. Ik doe natuurlijk altijd wel zo stoer en dat ben ik ook wel maar gisteren zat ik er echt helemaal doorheen en dat moest er natuurlijk ook een keertje van komen. En ook ik kan nu zeggen: wat kan even lekker huilen opluchten zeg. Maar ook het praten en luisteren heeft mij heel goed gedaan, bedankt J.

De laatste weken zijn er wat dingen gebeurt die mij ogen echt hebben geopend en waardoor ik zeker anders tegen de toekomst aan ben gaan kijken. Dit was dus eigenlijk de reden waarom ik mij zo rot voelde. Het eerste wat ik moet doen is natuurlijk herstellen en daar kan ik nu geen andere problemen meer bij hebben en hoe bijzonder, leuk en fijn sommige dingen kunnen zijn of voelen het kan het ook allemaal moeilijker maken. Mijn kinderen zijn natuurlijk het belangrijkste in mijn leven en ook hun moet ik die rust geven want ook zij hebben het nu moeilijk.

Maar goed ik blijf leren van deze periode en al mag ik het misschien niet zeggen en klinkt het heel erg, het is misschien wel goed voor mij dat ik dit allemaal mee maak, ik heb het natuurlijk niet over wat ik mijn kinderen, ouders, familie en vrienden "aandoe" maar gewoon puur mezelf, ik ben echt weer met beide benen op de grond gezet en moet nu echt over mijn toekomst gaan na denken. En daar was die dag van gisteren dus echt voor nodig.

Vandaag kan ik er dus weer helemaal tegen aan en mij nu echt gaan richten op vrijdag de 20ste wanneer ik dus mij eerste chemo krijg. Maar het leven draait natuurlijk niet alleen maar om die dag dus moet er morgen eerst nog door Vijay getrakteerd worden. Midden in de vakantie (17 juli) wordt hij 6 jaar maar omdat ik niet weet hoe het volgende week met mij gaat en er zoveel kinderen in de vakantie jarig zijn hebben de juf en ik besloten dat het dan maar morgen op school gevierd gaat worden. Mijn eigen verjaardag (27 juni) sla ik dit jaar maar een keer over en geef ik een  groot feest als deze periode achter de rug is .

 

16 juni "chemo-coupe" en aftellen

Nou het aftellen is dan nu echt begonnen, nog 4 nachtjes slapen en dan moet ik er dan echt aan geloven "mijn eerste chemo behandeling". Vorige week, met pijn in mijn buik, mijn lange haren een stukje korter laten knippen. Begin eindelijk een beetje aan mijn nieuwe coupe te wennen, best moeilijk, het was en is natuurlijk niet mijn eigen keuze en al was mijn lange haar niet meer zo'n volle bos als een half jaar geleden en zegt bijna iedereen dat dit mij heel leuk staat en een stuk jonger (maakt natuurlijk wel weer een hoop goed)maakt, het was voor mij een hele moeilijke stap.

Sinds woensdag loop ik ook al rond met wat vage klachten zoals, rugpijn, buikpijn en slapeloosheid allemaal zenuwen natuurlijk. Tegen mezelf en  anderen zeg ik wel "ik kan er wel vreselijk tegenopzien maar ik moet toch"  merk toch dat mijn lichaam zich er op alle fronten tegen verzet. Ben nu dan ook niet het zonnetje in huis maar helaas eerder een donderwolkje (voor de lezers op hyves; klik op "bekijk hier de originele post" voor 't vervolg) 

Lees verder...

23 mei 2008

Afgelopen dinsdag naar de oncoloog geweest en was hier best wel zenuwachtig voor want nu komt die chemokuur toch wel heel dichtbij. Op aanraden van vrieden en familie heb ik nog gevraagd of de kuur mocht beginnen na mijn vakantie (we komen 20 juli terug) maar dat mocht helaas niet. De rede hiervan was dat er anders teveel tijd zit tussen de laatste bestraling en de eerste chemobehandeling.

Nu is de eerste behandeling dan gepland op vrijdag 20 juni precies een week voordat we op vakantie gaan en ik dus een week heb om bij tekomen  wat volgens zeggen na een eerste chemo goed te doen is, je bent dan natuurlijk nog in redelijke conditie die, hoe verder je in de kuur zit steeds slechter wordt en dus ook steeds langer de tijd nodig hebt om te herstellen na een behandeling. Ik moet vandaag nog een afspraak maken met een nurs practitioner als het ik het goed begrepen heb doet zij mijn begleiding tijdens he hele chemo kuur.

Ik krijg dus een kuur van 6 behandelingen, om de 3 weken krijg ik dus een infuus, tussen de eerste en tweede behandeling zal alleen wel 4 weken zitten omdat we dus tussendoor op vakantie gaan, dit kan geen kwaad want als je bloedwaardes (die voor iedere hehandeling geprikt worden) niet goed is moet de volgende behandeling ook een week worden uitgesteld. 

De medicijnen worden doormiddel van een infuus in mijn lichaam in gepompt. Dit infuus loop ongever in 1 1/2 uur door maar omdat ik daarnaast ook een cold-cap op krijg moet ik wel wat langer zitten, ik krijg de cap 3 kwartier voor de behandeling al op m'n hoofd en na het doorlopen van het infuus moet ik nog een uur met dat ding op m'n hoofd blijven zitten. Deze cold-cap is een soort ijskoude badmuts die je haarvaten tijdens het infuus doen samentrekken waardoor de kans kleiner is dat je haar gaat uitvallen (ik zal er dus heel charmant uit zien met dat ding op m'n kop en zal een foto van maken dat jullie er ook om kunnen lachen). Het enige nadeel hiervan is, doordat het natuurlijk een ijskoude kap is je er wel erge hoofdpijn van kunt krijgen en heb ik dus afgesproken dat als ik mij er echt niet lekker bij ga voelen ze de cap nog tijdens de behandeling van m'n hoofd afhalen.

 

Lees verder...

9 mei 2008

Zo de mei vakantie zit er ook alweer bijna op en wat hebben we het getroffen met het weer.

Met mijzelf gaat het nu ook weer de goede kant op, ben al weer wat minder snel moe en mijn huid begint zich ook al aardig te herstellen. Nu maar weer opladen voor de volgende fase. Volgende week heb ik een afspraak met mijn radiotherapeut om te kijken op de huid al weer voldoende hesteld is van de bestraling, toen hij mij de laatse keer zag schrok hij wel een beetje, hij had nooit verwacht dat mijn donkere huid zo heftig zou reageren. 20 Mei heb ik dan weer een afspraak met mijn oncoloog en hoor ik wel wat ze dan weer voor mij in petto hebben, ik wacht maar weer af.

Loïs en Safirah zijn helaas niet door naar de workshoprondes maar ze hebben er wel heel erg van genoten en zijn weer een flinke ervaring rijker. Hierbij wil ik dan ook nog meteen alle stemmers (voor de "wildcard") bedanken.

Nou geniet allemaal nog van het mooie weer en 't is weer weekend dus we kunnen weer een extra biertje, rosétje of witte wijntje drinken.

20 april 2008 "geroosterd".

Zo nu kan ik eindelijk echt aftellen !!!                                     a.s Donderdag heb ik de laatste van de 33 bestralingen. Aan de ene kant zijn de bijna 7 weken best wel snel gegaan maar de laatste 2 weken waren toch wel heel zwaar. Ik ben nu echt wel geroosterd. De huid in mijn oksel, vlak onder mijn borst en tepel is helemaal zwart en ontvelt en deed en doet nog steeds pijn. Dit is dan wel een van de bijwerkingen van de bestralingen maar gelukkig gebeurt het niet zo vaak dat je zo erg verbrand dus heb ik gewoon pech, dit hangt gewoon van je huid structuur af. Ik had nog zo gehoopt dat ik hier geen last van zou krijgen omdat ik een toch wel aardig donker getinte huid heb. Gelukkig heb ik nadat zalfjes niet meer hielpen Mepilex pleisters gekregen. Dit zijn een soort siliconen pleisters van dun schuimrubber en die helpen gelukkig heel goed tegen zeg maar de"schuur" pijn. Daarnaast was ik de afgelopen weken ook erg moe en ben ik bijna iedere middag m'n bedje ingedoken om een paar uur te slapen. Ik hoop dat ik na donderdag daarom nog even de tijd krijg om mijn huid te laten herstellen voordat ik aan de laatste fase van mijn behandeling, de chemokuur moet beginnen. Maar natuurlijk gebeuren er ook hele leuke dingen in huize Dijkstra hoor. Zo heeft Safirah donderdag avond een telefoontje gekregen van de Avro dat ze auditie mag doen voor het Junior Songfestival op 28/29 april. Ze had nl samen met haar vriendinnetje Loïs een zelf geschreven liedje ingestuurd. Van de ruim 1000 inzendingen zijn zij één van de 80 die auditie mogen doen.   

Lees verder...